Bir yaprak daha kopardım bugün takvimden,
Bir gün daha gitti ömrümden,
Meğer ne zormuş ölümü beklemek,
Azrailin nefesini ensende hissetmek,
Gel al canımı alabiliyorsan,
Ben bu hastalığa yenilmeyeceğim demek.
Meğer ne zormuş yüzünde mutluluk maskesiyle dolaşmak,
Etrafında maskeli gezen insanlara katlanmak.
İçinden hadi gerçek olun bırakın sahteliği derken,
Seninde onlarla oynamak zorunda olduğunu bilmek ne zormuş.
Herkes ne iyi tiyatrocuymuş meğer,
Ne çok çalışmışlar derslerine,
Meğer ne zormuş içinden tonlarca göz yaşı akıtırken,
Dışarıya gülümsemek güçlüyüm hiçbişey beni yıkamaz hayat doluyum demek ve,
Yavaş yavaş tükenirken yaşama dört elle sarılmak zorunda olmak.
Meğer ne zormuş gün gün erirken yinede bişeylerden hayat bulup yeniden yeşermek savaşmak zorunda olmak,
Meğer ne zormuş her gün neden bn diye hastalığa lanet edip,
Yinede “üzülme anne ben iyiyim” demek ne zormuş…

Kendi halinde, yalnız bir başına dolaşırken susuz denizlerde boğulurken kelimelere sarılarak kurtulan garip bir insan