Değer göreni aşama aşama kaybetmeye giden değişim süreci, acılı kıvranış..

Hep iyi başlar ilişkiler, ister dostluk olsun, ister aşk.. karşılıklı değer verilir, çok mutlu zamanlar geçirilir birlikte. çok eğlenilir. verdiğin değerin değerini biliyordur karşındaki, sen değer verdikçe mutlu ve daha samimi oluyordur.. bir yere kadar.. ve o bir yere kadar, onu, daha önce verdiğin değerlerin anlamsız olduğu insanlarla karşılaştırıp, “bu insan sevildikçe seviyor, değer gördükçe değer veriyor, ne kadar güzel! gardımı almama gerek yok, kendimi korumama gerek yok zaten çok olgun bir insan o! gördüğü değer beni onun gözünde düşürmez..” diye etiketlemişsinizdir zaten. o olgun insandır, değer gördükçe değişmezdir. ah ne büyük yanlış..

O da bir insandır.. eminim ki olgundur karşına çıkmış bu insanlar. ama olgun insanların da başardığı bir mesele değil ki bu.. insanoğlu bir seviyenin üstündeki değeri olgunlukla kaldıramıyor, yaratılışı böyle. hakettiğinin üstündeki değeri değil, bir miktardan fazlasını diyorum. ve bu karşı tarafa özgü birşey de değil, sen de olsan aynı şeyi yapacaktın inan bana..hiç mi yapmadın? hiç mi değer görüp değerini bilmedin?

Değerin fazlası insan ırkı için kaldırılabilecek bir yük değil..o yüzden olgun, değer bilen biri diye etiketleyip teslim olmayacaksın. kendini güvende hissedip gardını bırakmayacaksın. çok seviyor deyip inanmayacaksın. bu hayatta hiçbirşeye güven olmaz. herrrşeyy değişir ama herşey. hele ki duygular..önce onlar değişir. ve bileceksin ki seni en çok yine sen seversin. o yüzden her zaman kollayacaksın kendini, kollamana gerek olmadığını sansan da.

Kötü insanlar mıdır..hayır. onlar farketmezler değer bilmediklerini, sadece değer veren farkeder..çünkü kasten yapmıyor ki değer bilmeyen. psikolojik bir yaklaşım bu. evde annenle sohbet etmezken çıkıp dışarda başkalarıyla sohbet etmiyor musun? çünkü annen hep orda ve ne zaman gitsen seninle konuşur ama peki ya arkadaşlar öyle mi? vinin kapısı süleymaniye camiinin avlusuna açılıyordur ama gidip de bakmazsın çünkü o cami hep orda olacaktır, yakındır, ulaşılabilirdir, sıkılırsın ondan. gidip bakma zahmetine girmezsin. saatlerce yol tepip sümela manastırını görmeye gidersin. bu da öyle birşey. annenden veya evinin yakınlarındaki tarihi eserlerden nefret mi ediyorsun? hayır. bilerek yapmıyorsun bunu. sadece değerini bilmiyorsun, bu kadar basit. ama kasten değil işte..

Aslında değerimi bilmedi demek artık bana çok aptalca bir eylem gibi geliyor. o aptallığın en büyüğünü ben de yaptım da. ondan. değerin neden bilinmedi? çünkü değer dengesini bozdun, sınırını bilen insanlara sınırsızca değer verdin.. adam olsaydın(m) da vermeseydin. neden o kadar eziksin ki? neden en çok seven sen olmalısın? ya da neden sınırsızca güvenip kendini onun ellerine teslim edensin? duygulara güvenilmeyeceğini, bir ilişki içindeyken bile bir bütün değil bir birey olduğunu unutacak kadar masum bakıyorsan olaya, çağın çok gerisinde kalmışsın. belki leylayla mecnunda vardı, ferhat ile aslıda belki, bireyliklerini arkaplanda tutup bir aşkta birleşecek yürek. artık yok öyle birşey, kendini düşüneceksin ilk önce. bencil olacaksın bir bakıma. bencil dediysek de o kadar da b.kunu çıkarmicaksın tabi, sevmeyi, değer vermeyi bileceksin elbette. yalnız aman diyim, değer görmeni engelleyecek kadar değer verme, öncelik listende tepeye oturtma ki istediğin aşkı yaşayasın. verilen alınan değer miktarları dengede olmalı ki sonra değerim bilinmedi diye ağlanmayasın. zaten değerim bilinmedi diyorsan biraz safsın salaksın. kendimden biliyorum ben bunu, gocunma hiç. ama üzülme de işte böyle böyle öğreniyor insan, kime ne kadar değer vereceğini değil, kendine ne kadar değer vereceğini.

Kendimi çok seviyorum ya. işte sonunda bu oluyor. karlı çıkıyorsun o süreçten. canını sıkma. değişiyorsa sen de değiş. ama lütfen ipin sadece ucunu değil tamamını kaçıracak kadar geç kalma ki yarım kalmasın bişeyler.

İstenilene değil hakedene verilen, ödünç değil temelli verilen, karşılıklı olmayan tek nadide eserdir İnsana İnsanca Derğer vermek…

Kendi halinde, yalnız bir başına dolaşırken susuz denizlerde boğulurken kelimelere sarılarak kurtulan garip bir insan